Devinimin olduğu yerde ışık, ışığın olduğu yerde kaçınılmaz biçimde gölge vardır. Hayat ışıkla mümkünse de hayatın anlamı gölgelerde saklı durur. Zamanın ölü doğmuş çocuklarını görürsünüz karaltıların içinde. Sözcükler, suskunluklar, şarkılar, ağıtlar, yeminler, ihanetler, kahkahalar, gözyaşları, sevinçler, hayal kırıklıkları ve yüzler… En çok da yüzler. Neden söz ettiğimi biliyorsunuz. Bütün aşklar küllenir, bütün babalar ölür, bütün hikaye biter. Birinin, yıkıntıların nöbetini tutması gerekir; işte o yüzden, biri hariç, bütün çocuklar büyür.
Gölgesini kaybeden insan, gölgenin kendisine dönüşür.
(Alper Canıgüz, Cehennem Çiçeği, syf. 220)
SCHiM/Gölge
Gölgesini kaybeden bir kişinin hikâyesi.
Schim; bir nesnenin, varlığın veya canlının ruhudur. Dünyadaki her varlığın bir ruhu vardır. Schim’lerin varlıklarından ayrılmaması gerekir! Bu senin schim’inin de başına gelir. Bir insana bağlı olan bu schim, oyunun başında o insandan ayrılır.
İş işten geçmeden ait olduğun bedene geri dönebilir misin?
